Παναγιώτης Τουρνικιώτης: Η αρχιτεκτονική στη σύγχρονη εποχή

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει θραύσματα αρχιτεκτονικής σκέψης της σύγχρονης εποχής που έχουν πυκνώσει γύρω από πέντε θεματικούς άξονες: τη σημασία του παρελθόντος για το παρόν και το μέλλον της αρχιτεκτονικής, τη βιωματική συγκρότηση της πόλης, τη σχέση φαντασίας και πραγματικότητας, την κριτική αυτονομία του λόγου και τη μετάλλαξη των όρων της αρχιτεκτονικής ποιητικής στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η αντιφατική συνοχή των δοκιμίων καθρεφτίζει τη γοητευτική πολυπλοκότητα μιας ανερμήνευτης πραγματικότητας που όσο την πλησιάζεις τόσο περισσότερο ξεφεύγει. Η τοποθέτηση του συγγραφέα αμφισβητεί την ιδεολογική συγκρότηση του ιστορικού λόγου ως ολικής ερμηνείας του αρχιτεκτονικού –τουλάχιστον- κόσμου. Η ιστορία είναι η φαντασιακή κατασκευή του παρελθόντος που έχουμε ανάγκη στο παρόν για να οικοδομήσουμε το μέλλον. Η ίδια η πραγματικότητα είναι μέρος της αφήγησης αυτής. Και η αρχιτεκτονική είναι η συμπύκνωση, σε βαθμό στερεοποίησης, του τρόπου με τον οποίο ζούμε και σκεφτόμαστε, μιλάμε και ονειρευόμαστε στη σύγχρονη εποχή. Η φαντασμαγορία των εικόνων της είναι ένα μέτρο του θεάματος της κοινωνίας μας.

ISBN 960-6654-38-9
299 σελ. / 17 x 24 εκ. / Έγχρωμη & Α/Μ εικονογράφηση / 22,99 Euro

Νίκος Σιδέρης: Αρχιτεκτονική και ψυχανάλυση. Φαντασίωση και κατασκευή

Η αρχιτεκτονική πράξη δεν συντελείται εν κενώ. Εγγράφεται σε μια ιστορική διάρκεια, εντάσσεται σε ένα κοινωνικό, πολιτισμικό και διανοητικό περιβάλλον, μορφοποιείται σε έναν κατασκευαστικό κώδικα. Και αντλεί την έμπνευσή της, πρώτα και κύρια, από την ψυχή του αρχιτέκτονα, που επεξεργάζεται δημιουργικά μια λύση.

Πυρήνας της αρχιτεκτονικής δημιουργίας είναι η φαντασία και το πάθος του αρχιτεκτονούντος υποκειμένου. Αναφερόμενος σε αυτή την πτυχή, ο Νίκος Σιδέρης αναπτύσσει μια συνεκτική θέση: Η αρχιτεκτονική είναι η φαντασίωση του αρχιτέκτονα διατυπωμένη στη γλώσσα της κατασκευής.
Μετά από μια κατατοπιστική παρουσίαση της έννοιας της φαντασίωσης, η λογική της αρχιτεκτονικής δημιουργίας και το έργο εμβληματικών αρχιτεκτόνων υποβάλλονται σε διεισδυτική ανάλυση, με οδηγό αυτή την εννοιολογική σκευή. Η οποία απολήγει σε μια συνολική θεώρηση της αρχιτεκτονικής πρακτικής με επίκεντρο τη συνάντηση με τον Άλλον.
Έργο γνώσης και αγάπης, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια ριζικά πρωτότυπη συνεισφορά στη διεθνή διεργασία συνάντησης ανάμεσα σε δύο μείζονες εκφάνσεις του ανθρώπινου πνεύματος.

ISBN 960-6654-34-6
162 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 15,68 Euro

Βάσω Τροβά - Κώστας Μανωλίδης - Γιώργος Παπακωσταντίνου (επιμ.): Η αναπαράσταση ως όχημα αρχιτεκτονικής σκέψης

Συχνά οι αρχιτέκτονες αρέσκονται να αντιμετωπίζουν τα αναπαραστατικά μέσα ως απλά εργαλεία υιοθετώντας την εκδοχή της εσωτερικής αυτοτέλειας της αρχιτεκτονικής δημιουργίας. Όμως η διατύπωση μιας αρχιτεκτονικής πρότασης σε ένα αναπαραστατικό μέσο δεν είναι απλώς μια τεχνική επιλογή ή μόνο μια επιχειρησιακή αναγκαιότητα για να επικοινωνηθούν οι αρχιτεκτονικές ιδέες, αλλά ένας τρόπος να σκεφτόμαστε το χώρο. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός είναι μια κατασκευή που όσο οικοδομείται πνευματικά άλλο τόσο επινοείται μέσα από τις γραμμές που χαράσσονται σε ένα χαρτί, από τις αποσαφηνίσεις και τους υπαινιγμούς τους. Ακόμα και νοητικές διεργασίες του σχεδιασμού που δεν συνοδεύονται από χειροπραξία υπακούουν, ως ένα βαθμό, στις νομοτέλειες των αναπαραστατικών εργαλείων που έχουν εσωτερικευθεί στην αρχιτεκτονική σκέψη. Μιλώντας για ζητήματα αναπαράστασης μιλάμε τελικά για πεδία όπου συντελείται η αρχιτεκτονική δημιουργία, όπου οργανώνεται η συνεχής τριβή του νοητού με το υλικό, του ιδανικού με το ρεαλιστικό ή του φευγαλέου με το σχηματισμένο.

Η έκδοση αυτή συγκεντρώνει τις εισηγήσεις που παρουσιάστηκαν κατά την διάρκεια του συνεδρίου «Η αναπαράσταση ως όχημα αρχιτεκτονικής σκέψης» που οργανώθηκε από το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και πραγματοποιήθηκε στο Βόλο στις 21-22-23 Οκτωβρίου 2005. Η κατάθεση αυτών των προβληματισμών ελπίζουμε να συμβάλλει στην συνεχή αναζήτηση της αρχιτεκτονικής για τα πλαίσια, τα όρια και τις προϋποθέσεις, της αρχιτεκτονικής δημιουργίας.

Σε συνεργασία με το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
isbn: 960-6654-20-6
565 σελ. / 16,5 x 24 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 26,13 Euro

Jean Baudrillard & Jean Nouvel: Τα μοναδικά αντικείμενα. Αρχιτεκτονική και φιλοσοφία

Τι είναι ένα μοναδικό αντικείμενο; Ένα παράξενο πράγμα, ένας μετεωρίτης, ένα απόλυτο που έχει συμπυκνωθεί σε ένα και μόνο σημείο, κάτι που δεν είναι ανταλλάξιμο με τίποτα άλλο, θα μπορούσε να είναι μια ιδέα, ένα κτήριο, ένα χρώμα, ένα συναίσθημα, ένα ανθρώπινο πλάσμα. Η ίδια του η μοναδικότητα είναι πάντοτε αυτή που το θέτει σε κίνδυνο. Απέναντι στη μιντιακή εξάπλωση και την παγκοσμιοποίηση της κουλτούρας, απέναντι στην ισοπέδωση των αξιών και τη γενίκευση μιας σκέψης που διαπλάθεται αποκλειστικά από γνώμες που μπορούμε ακόμη να βρούμε μοναδικά αντικείμενα; Πώς να τα ορίσουμε, να τα δημιουργήσουμε, να τα προστατεύσουμε, να τα αναγνωρίσουμε; Αναπτύσσοντας γύρω από αυτό το θέμα τον διάλογο τους, οι Baudrillard και Nouvel προσεγγίζουν άλλα θεμελιώδη προβλήματα που αφορούν τα χρόνια που έρχονται. Φαντάζονται πως θα είναι η πόλη του αύριο, αναρωτιούνται γιατί το ιδανικό της διαφάνειας έχει εισχωρήσει λίγο-λίγο σε όλες τις σφαίρες, από την πολιτική ως την αρχιτεκτονική. Πραγματεύονται, τέλος, τη δυσκολία της ελευθερίας.

Ένα δοκίμιο για τη μοναδικότητα λοιπόν, που διαπνέει το έργο και την αναζήτηση και των δύο. Και που προσδιορίζει μια ορισμένη ηθική, επίσης. Ένα κείμενο που γεννήθηκε από πάθος και γέννα πάθος απέναντι στις μεγάλες μεταλλάξεις που προαναγγέλλονται.

Μετάφραση: Νίκος Ηλιάδης
ISBN 960-7980-88-3
156 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 12,48 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Πώς διαγράφεται όμως το μέλλον της αρχιτεκτονικής, έστω κι αν “δεν είναι αρχιτεκτονικό”, όπως ισχυρίζεται ο Νουβέλ –παρότι υφίσταται πάντοτε μια “ιδιαίτερη στρατηγική του κατοικείν”– όταν από την μια μεριά, τα ελάχιστα ιδιότυπα κτίρια θα αδυνατούν όλο και περισσότερο να εγγραφούν στις συνθήκες μετατροπής τους σε “μοναδικά αντικείμενα”, ενώ από την άλλη μεριά, θα εκλείπουν αναφανδόν επινοητές;
Παρά τις ενδεχόμενες διαφωνίες που εγείρουν ορισμένα σημεία αυτής της συνομιλίας, αξίζει να δοθεί η δέουσα προσοχή στο εν λόγω κείμενο, διότι ανοίγει νέα πεδία συζητήσεων, πέρα από τις αυτοαναφορικές και ακαδημαϊκές ενασχολήσεις της αρχιτεκτονικής και της φιλοσοφίας. Η ελληνική έκδοση, με τις πρόσθετες σημειώσεις και την αναγκαία εικονογράφηση, συμβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση».
- Τάκης Κουμπής, εφημ. Η Καθημερινή της Κυριακής, 15/5/2005

Χριστίνα Κάλμπαρη - Κώστας Ντάφλος (επιμ.): Η μετάβαση της Αθήνας

Ο στόχος του εικαστικού ερευνητικού εργαστηρίου «Η μετάβαση της Αθήνας 2003-2004», που οργάνωσε το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης ‘a-station’, ήταν η διαμόρφωση ενός δια-καλλιτεχνικού πεδίου έρευνας της μετάλλαξης της πόλης στο πλαίσιο μιας συλλογικής εικαστικής διαδικασίας με την ανοικτή συμμετοχή αρχιτεκτόνων, εικαστικών, φωτογράφων, σκηνοθετών, συγγραφέων κ.ά. Το πεδίο έρευνας επικεντρώθηκε στην κατανόηση, τη διαχείριση και την καταγραφή των νέων χωρικών και κοινωνικών δεδομένων. Ο ορισμός του πεδίου δράσης, η εύρεση των μεθόδων εργασίας και η ανάπτυξη θεωρητικού λόγου αποτέλεσαν βασικούς άξονες για τη διαμόρφωση ενός κοινού πλαισίου αντίληψης των μεταβατικών αστικών συνθηκών. Οι επιτόπιες εικαστικές καταγραφές στα αστικά και ημιαστικά τοπία της Αθήνας προσανατολίστηκαν στην έρευνα των δομών της πόλης σε παράλληλους και διατέμνοντες χρόνους, στη διάρκεια της προετοιμασίας για την υποδοχή των ολυμπιακών αγώνων, καθώς και στη μετά των τεχνικών έργων εποχή.

Σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «a-station»
ISBN 960-6654-06-0
280 σελ. / 16,5 x 24 εκ . / Α/Μ εικονογράφηση / 17,77 Euro

Παναγιώτης Τουρνικιώτης (επιμ.): Δύο ταξίδια στον Le Corbusier

«Σαράντα χρόνια από τον θάνατο του ο Le Corbusier έχει τη δύναμη να μας τραβάει ξανά κοντά του, σε μια διαρκή επιστροφή που είναι τώρα πια λυτρωμένη από τη δύναμη του αποθαυμασμού και βλέπει τα έργα τις πραγματικές δυνάμεις της αρχιτεκτονικής. Η επιστροφή είναι η τόλμη που μπορεί να επιτρέψει τα μεγάλα άλματα προς τα εμπρός. Η φρεσκάδα των έργων μας αφήνει την αίσθηση πως αυτός είναι και πάλι εμπρός, πέρα και πάνω από κατεστημένες ερμηνείες, ανεξάρτητα πό τα χρόνια που περνούν. Όχι επειδή τα ίδια τα έργα είναι αξεπέραστα αλλά επειδή η πραγματική επαφή μαζί τους μας μαθαίνει να βλέπουμε και άρα να μαθαίνουμε αρχιτεκτονική. Αυτή είναι η αποκαλυπτική δύναμη του ταξιδιού στα έργα του Le Corbusier. Και γι’ αυτό εμείς, οι νέοι και οι λιγότερο νέοι Έλληνες αρχιτέκτονες, δεν έχουμε καλύτερο αντίδωρο να του κάνουμε από το υλικό που μαζέψαμε σε αυτά τα Δύο ταξίδια στον Le Corbusier.» Π.Τ.

Σε συνεργασία με το Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου (ΚΑΜ)
ISBN 960-6694-07-09
127 σελ. / 16,5 x 24 εκ. / Έγχρωμη & Α/Μ εικονογράφηση / 12,54 Euro

Σπύρος Ι. Παπαδημητρίου (επιμ.): Digital topo_graphies (Ψηφιακές τοπο_γραφίες)

Το βιβλίο αναφέρεται στην ψηφιακή αρχιτεκτονική και στα ψηφιακά μέσα, που δεν αποκαλύπτουν μόνο έναν διαφορετικό τρόπο αναπαράστασης αλλά, επιπλέον, έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, παράγοντας και αποκρυσταλώνοντας χώρο και μορφή. Το βιβλίο αρχειοθετεί τα ερευνητικά πρότζεκτ που παρουσιάστηκαν στην έκθεση ‘digital_topographies’, ενώ ταυτόχρονα καταγράφει τις σύγχρονες τάσεις στη σκέψη και στην έρευνα της αρχιτεκτονικής. Κείμενα-κλειδιά αναφέρονται στο γενικό θέμα της έρευνας και της διαδικασίας στην αρχιτεκτονική στην ψηφιακής και μετά-ψηφιακή εποχή. Τα παρουσιαζόμενα αρχιτεκτονικά ερευνητικά πρότζεκτ είναι το αποτέλεσμα ατομικής και ομαδικής εργασίας η οποία έλαβε χώρα σε πέντε διεθνώς γνωστές αρχιτεκτονικές σχολές στο Λονδίνο, στο Ρόττερνταμ και στη Νέα Υόρκη.

ISBN 960-7980-92-1
103 σελ. / 16.5 x 23.5 εκ. / Έγχρωμο / ελληνικά & αγγλικά / 20,90 Euro

Νίκος Βλαντής - Παύλος Μπαλτάς: Επόμενη στάση: Χαμένες λεωφόροι. Μια περιδιάβαση στην κοσμογονία της αμερικανικής και της ευρωπαϊκής μητρόπολης

Οι ιστορίες του μετρό διασταυρώνονται με τη μυθολογία του αυτοκινητόδρομου σε ένα αφήγημα όπου η ιστορία ερωτοτροπεί με το Μύθο, για να γεννήσει το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Λος Άντζελες, υπερ-πόλεις που αποτέλεσαν εσαεί το αλεξικέραυνο της φαντασίας του δυτικού κόσμου. Η συναρπαστική τους κοσμογονία από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, ανασυντίθεται σε μια προσπάθεια ερμηνείας του μητροπολιτικού σοκ.

ISBN: 960-7980-89-1
256 σελ. / 16,8 x 23 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 15,68 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Το Επόμενη στάση… είναι μια ενδιαφέρουσα μελέτη στην οποία διασταυρώνονται οι ιστορίες του μετρό με τη μυθολογία του αυτοκινητόδρομου, η ανάγνωση της είναι απολαυστική ακόμα και για τον αμύητο αναγνώστη και διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, πλήθος σημειώσεων και παραπομπών».
- Αργυρώ Μάντογλου, περ. «Βιβλιοθήκη», τ. 350, εφημ. Ελευθεροτυπία, 18/3/2005

«Σ’ αυτό το πόνημα ερευνάται ο ρόλος που έπαιξαν το μετρό και το αυτοκίνητο στη διαμόρφωση της μητρόπολης. Η μητρόπολη είναι αυτή η αχανής πολυπολιτισμική μεγαλόπολη που εξελίχθηκε σε κοσμόπολη, τέκνο του 19ου αιώνα, το οποίο ωρίμασε μέσα στον 20ό των ταχυτήτων. Γίνεται συγκριτική ανάλυση της ευρωπαϊκής και της αμερικάνικης πόλης, με εργαλείο τα μέσα μεταφοράς, μέσα από ιστορικά στοιχεία, χάρτες και φωτογραφίες. Αναδεικνύεται ο συσχετισμός της μορφολογίας της Metro-polis και της Αutopiaμε τα μεταφορικά μέσα και παρουσιάζεται σημειολογικά η μυθοποιητική τους, καθώς και η “φαντασιακή σημασία” που προσλαμβάνουν το μετρό και το αυτοκίνητο.»
- Νίκος Ντόκας & Βασίλης Καλαμαράς, περ. «Βιβλιοθήκη», τ.343, εφημ. Ελευθεροτυπία, 28/1/2005

Νίκος Καζέρος - Παύλος Λέφας (επιμ.): Χωρίς όρια. Οι αχανείς εκτάσεις των αθηναϊκών προαστίων *

Το Χωρίς όρια: οι αχανείς εκτάσεις των αθηναϊκών προαστίων, είναι ένα βιβλίο για τη σύγχρονη κατάσταση της πόλης της Αθήνας. Ο συνεχής μετασχηματισμός της πόλης, όπως αυτός εκδηλώνεται με μεταμορφώσεις στο αστικό τοπίο της, είναι ένα μείζον πολιτιστικό φαινόμενο που αξίζει την προσοχή μας. Το υλικό του βιβλίου αυτού είναι αποτέλεσμα συχνών συναντήσεων και συζητήσεων εικαστικών, βίντεο καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων, συγγραφέων, κοινωνιολόγων, φιλοσόφων, οι οποίοι/ες επιχείρησαν να σκιαγραφήσουν το φαινόμενο του αθηναϊκού προαστίου. Οι διάφορες όψεις του φαινομένου καταγράφονται μέσα από κείμενα και οπτικά δοκίμια, τα οποία διατυπώνουν, έμμεσα ή άμεσα, τα ερωτήματα: Τι είναι τα αθηναϊκά προάστια; Πρόκειται για τις περιοχές εκείνες που θέλουν να εμφανίζονται αυτόνομες, θέτουν σε αμφισβήτηση την ισχύ του μητροπολιτικού κέντρου, τη νομιμότητα της υπεροχής του, είναι περιοχές της ετερότητας, είναι τμήματα της πόλης που υπονομεύουν και αναιρούν την οργάνωσή της; Υπάρχει λόγος να αναφερόμαστε σ’ αυτές και γιατί;

ISBN 960-7980-53-0
381 σελ. / 16 x 23 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 17,80 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Το έργο του as11 ( κατά κόσμο Αντώνη Σηφάκη ) με τον τίτλο ‘11΄’:Ταξίδι στις λεωφόρους Μεσογείων και Μαραθώνος’ που περιλαμβάνεται στον παρόν τόμο, αφορά μια τυχαία διαδρομή, κατά τη διάρκεια της οποίας ο επιβαίνων στο αυτοκίνητο επόπτης διαβάζει ό,τι αναγράφεται στις επιγραφές των προσόψεων και στις διαφημιστικές πινακίδες. Το αποτέλεσμα είναι, θα ’λεγε κανείς, ένα ποιητικό ανάγνωσμα για τον θρίαμβο της αγοράς πάνω στο βλέμμα. Το αναγνώσιμο θριαμβεύει έναντι του ορατού. Τα ονόματα αποκτούν μεταφυσική αξία και τα μηνύματα προτρέπουν σε μια μεταφορική κατανάλωση, στην κατανάλωση άχρηστων πληροφοριών.»
- Μανώλης Ανδριωτάκης, εφημ. Ελευθεροτυπία, 4/6/2003

Βάσω Τροβά (επιμ.): Διαλέξεις Αρχιτεκτόνων στο Ε.Μ.Π., 2001-2002

H Σχο­λή Αρ­χι­τε­κτό­νων του Ε­θνι­κού Με­τσο­βί­ου Πο­λυ­τε­χνεί­ου πα­ρου­σιά­ζει τη δεύ­τε­ρη σει­ρά ο­μι­λιών δια­κε­κρι­μέ­νων ξέ­νων και Ελ­λή­νων αρ­χι­τε­κτό­νων με τις δια­λέ­ξεις που ορ­γα­νώ­θη­καν την πε­ρί­ο­δο 2001-2002. Οι δια­λέ­ξεις αυ­τές α­πευ­θύ­νο­νται τό­σο στους φοι­τη­τές της Σχο­λής ό­σο και στον ευ­ρύ­τε­ρο α­κα­δη­μα­ϊ­κό και αρ­χι­τε­κτο­νι­κό χώ­ρο. Στο­χεύ­ουν να ε­μπλου­τί­σουν την εκ­παι­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σί­α με ι­δέ­ες, θε­ω­ρί­ες και πρα­κτι­κές που εκ­φρά­ζο­νται, δο­κι­μά­ζο­νται και ε­φαρ­μό­ζο­νται, έ­ξω α­πό τον χώ­ρο της συγκεκριμένης Σχο­λής Αρ­χι­τε­κτό­νων. Οι εκ­δό­σεις αυ­τές, βα­σί­ζο­νται στην ε­πε­ξερ­γα­σί­α του κειμένου των ο­μι­λιών, για­τί α­κρι­βώς ελ­πί­ζουν να πα­ρου­σιά­σουν, στο βαθ­μό του δυ­να­τού, κά­τι α­πό τη ζω­ντά­νια, την προ­σω­πι­κό­τη­τα, το ύ­φος και τη ρο­ή του προ­φο­ρι­κού λό­γου κά­θε ο­μι­λη­τή.

Guido Zucconi: Με­τα­σχη­μα­τίζο­ντας τη Βε­νε­τία τον 20ό αιώνα. Συ­γκρού­σεις και συμ­βι­βα­σμοί
Με­τά­φρα­ση: Ρένα Φατσέα
ISBN: 960-7980-56-5
48 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά & αγγλικά / 5,23 Euro

Αλέξανδρος Παπαγεωργίου-Βενετάς: Ο αρ­χι­τέκτων Δη­μήτρης Πι­κιώνης και η ε­μπει­ρία της δι­δα­σκα­λίας του στο Εθνικό Μετσόβιο Πο­λυ­τε­χνείο
ISBN: 960-7980-58-1
68 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά & αγγλικά / 5,23 Euro

Νiκος Βαλσαμάκης: Σκέψεις για την Αρχιτεκτονική
ISBN: 960-7980-57-3
48 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά & αγγλικά / 5,23 Euro

George Edson Danforth: Mies van der Rohe: Ο αρχιτέκτων ως εκπαιδευτικός. Η εξέλιξη ενός αρχιτεκτονικού προγράμματος
Με­τά­φρα­ση: Ρένα Φατσέα
ISBN: 960-7980-59-Χ
32 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά & Αγγλικά / 4,18 Euro

Ηλίας Ζέγγελης: Αρχιτεκτονική και Προπαγάνδα
ISBN: 960-7980-60-3
48 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά & αγγλικά / 5,23 Euro

Olivier Leblois - Richard Scoffier - Νicolas Michelin: Νέες τάσεις στη Γαλλική αρχιτεκτονική, 1980-2000
Επιμέλεια: Τάκης Κουμπής. Με­τά­φρα­ση: Μ. Κρεμμυδά, Τ. Κουμπής
ISBN: 960-7980-61-1
104 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / ελληνικά + γαλλικά / 8,36 Euro /

Σε συνεργασία με τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π.
ISBN (σετ): 960-7980-62-Χ
6 τόμοι σε κουτί / 14 x 21 Χ 4 εκ. / Α/Μ φωτογραφίες / 26,13 Euro (σετ)

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Το αρχιτεκτονικό έργο πρέπει να διαθέτει αρμονία και ομορφιά και συγχρόνως να ικανοποιεί τις απαιτήσεις του χρήστη του. Είναι η άποψη του αρχιτέκτονα Νίκου Βαλσαμάκη. Σημειώνει επίσης ότι και όλο αυτό το star system που έχει αναπτυχθεί στον δυτικό κόσμο τα τελευταία χρόνια και το οποίο εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς χρειάζεται συνεχώς νέες ιδέες ή ιδέες που να μοιάζουν νέες. Ανοίγοντας τα βιβλία και τα περιοδικά βλέπουμε κτίρια που φαίνονται έτοιμα να καταρρεύσουν ή είναι σαν τρακαρισμένα αυτοκίνητα ή σαν στραπατσαρισμένες λαμαρίνες.»
- Έφη Φαλίδα, «Ορίζοντες», εφημ. Τα Νέα, 25/8/2003

«Μις Βαν Ντε Ρο: Ο αρχιτέκτονας του “σχεδόν” τίποτα - Δεν σχεδιάζουμε κτίρια· τα κατασκευάζουμε, τα αναπτύσσουμε. Άρα το κύριο μέλημα μας έχει να κάνει με τη σωστή χρήση υλικών, την καθαρή κατασκευή, και την αρμόζουσα έκφραση. Εφόσον ένα κτίριο είναι ένα έργο, και όχι μια έννοια, η ουσία της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι μια μέθοδος δουλειάς, ένας τρόπος πράττειν… Για το λόγο αυτό, το διδακτικό πρόγραμμα έπρεπε να αρχίζει με σχέδιο, μια απλή δηλαδή μορφή γραφικής επικοινωνίας, όπου αρχικά διαγράφεται ο αντικειμενικός κόσμος και μπαίνει σε σειρά η τεχνική πληροφορία. Ενώ σ’ ένα πιο προχωρημένο στάδιο, εκφράζονται ιδέες και μεταδίδεται στον φοιτητή η αίσθηση της τάξης, της καθαρότητας και της ακρίβειας.»
- Έφη Φαλίδα, «Ορίζοντες», εφημ. Τα Νέα, 26/8/2003

«Δημήτρης Πικιώνης: “Ένα κρίσιμο θέμα είναι η σχέση του Πικιώνη με την ιστορία και την επέμβαση στο τοπίο. Επενέβη στο ιστορικό τοπίο της Αθήνας με μοναδικό γνώμονα το καλλιτεχνικό του αισθητήριο και όχι την ιστορική μεθόδευση και αξιοπιστία. Εισήγαγε με πολλή διακριτικότητα στην σύνθεση του στον ιστορικό χώρο της Αθήνας αναφορές σε μνήμες οικείων και αξιαγάπητων μορφών από την ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση όλων των ιστορικών περιόδων. Ήταν διαχρονικός στην ελληνοκεντρικότητα του”, είναι η εκτίμηση του αρχιτέκτονα – πολεοδόμου Αλέξανδρου Παπαγεωργίου-Βενετά, ο οποίος μιλάει για τον δάσκαλο του στις Διαλέξεις Αρχιτεκτόνων στο ΕΜΠ (εκδόσεις futura) που προδημοσιεύουν “Τα Νέα”».
- Έφη Φαλίδα, «Ορίζοντες», εφημ. Τα Νέα, 27/8/2003

«Ο αρχιτέκτονας Ηλίας Ζέγγελης αναφέρεται στον πολιτικό χαρακτήρα της Αρχιτεκτονικής στις Διαλέξεις Αρχιτεκτόνων στο ΕΜΠ (εκδόσεις futura) που προδημοσιεύουν “Τα Νέα”, υπογραμμίζοντας ότι “η σημερινή έλλειψη ιδεολογικού προσανατολισμού έχει σαν επακόλουθο τη δυσφήμιση και αποξένωση της Αρχιτεκτονικής από το ευρύτερο κοινό, αφήνοντας την κατασκευή του χτισμένου περιβάλλοντος στο έλεος της φιλελεύθερης οικονομίας – της οικονομίας της αγοράς. Η αδυναμία της Αρχιτεκτονικής,” επισημαίνει ο Ζέγγελης, “να ανταποκριθεί σήμερα σε αλλότροπες απαιτήσεις (συνδεόμενες με το όραμα της “λεωφόρου πληροφοριών” ή να αλλάξει το πρόγραμμα της κοινωνίας, την κάνουν και πάλι αντικείμενο χλευασμού. Όπως πάντα σε αυτήν την περίπτωση, έχουμε ξεχάσει την πρωταρχική συντακτική υπόσταση της. Ξεχνάμε ότι τα αρχιτεκτονικά προγράμματα είναι μόνο το περιεχόμενο της, ότι προκύπτουν από την κοινωνία, ότι η Αρχιτεκτονική προκύπτει από τον πολιτισμό”.»
- Έφη Φαλίδα, «Ορίζοντες», εφημ. Τα Νέα, 28/8/2003

«“Αν προσθέσει κανείς στην κωδικοποίηση και εκλαΐκευση του μοντέρνου κινήματος που ονομάστηκε “διεθνές στιλ” και κατέστρεψε τις ευρωπαϊκές πόλεις μας περισσότερο από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους μαζί, την υπέροχη άγνοια της Σχολής Καλών Τεχνών, η οποία ενώ δίδασκε αρχιτεκτονική δεν γνώριζε τίποτα για το Μπάουχαους, έχει την εικόνα”, ισχυρίζεται ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ολιβιέ Λαμπλουά στις Διαλέξεις Αρχιτεκτόνων στο ΕΜΠ (εκδόσεις futura) που προδημοσιεύουν “Τα Νέα” και εκτιμά ότι “ποτέ η απειλή του Λε Κορμπιζιέ Αρχιτεκτονική ή Επανάσταση δεν ήταν πιο επίκαιρη απ’ ό,τι σήμερα”».
- Έφη Φαλίδα, «Ορίζοντες», εφημ. Τα Νέα, 29/8/2003

Τάκης Κουμπής, Θανάσης Μουτσόπουλος, Richard Scoffier (επιμ): Αθήνα 2002: Απόλυτος ρεαλισμός *

Τα αρχιτεκτονικά αντικείμενα, όλο και πιο επιτηδευμένα αλλά συγχρόνως και αυτιστικά, δεν αποτελούν πλέον το μέλλον της αρχιτεκτονικής, η οποία εστιάζει ουσιαστικά το ενδιαφέρον της στην πόλη, τη δυνατότητα της να ανανεώνεται, να εξαπλώνεται, να δημιουργεί συσχετισμούς. Αντί να αναλύσουμε μεμονωμένα έργα, επιλέξαμε συνειδητά να παρουσιάσουμε την Αθήνα. Όχι την αρχαία Αθήνα, στην οποία όλοι μας, έστω και στα όνειρα μας, έχουμε κάποτε προσκληθεί · αλλά τη σύγχρονη Αθήνα, που κείται ανάμεσα στην Ακρόπολη και τον Υμηττό, ανάμεσα στον Πειραιά και τον Λυκαβηττό, αυτήν την ενδόμυχη μεγαλούπολη που υφίσταται μια αέναη μεταμόρφωση την οποία κανείς δεν θέλει να δει ή να αναγνωρίσει.

Θέλουμε να περιγράψουμε τη μαγευτική ομορφιά της πόλης αυτής, χωρίς εντούτοις να παρασυρθούμε σε μια κολακευτική απολογία του χάους. Όπως η αρχιτεκτονική θεωρία της κλασικής εποχής διακατεχόταν από το ζήτημα της μίμησης της φύσης, έτσι και η σύγχρονη θεωρία οφείλει να θέσει ερωτήματα σ’ αυτήν την άτυπη, αδιάφορη, ουδέτερη πόλη, η οποία στέκει με τη σειρά της σαν απροσπέλαστος ορίζοντας της ύπαρξης μας. Αυτές οι χωρίς λογική συγκεντρώσεις από χωροταξικές αλληλουχίες και περίπλοκα κτίσματα που μοιάζουν να αναδύονται αυθόρμητα, χωρίς ποτέ να έχουν σχεδιαστεί ή προγραμματιστεί από κάποιον, είναι παρόλα αυτά, μαρτυρίες ενός τρόπου σκέψης που ρυθμίζει τη ζωή μας και τον οποίο πρέπει να προσεγγίσουμε αν θέλουμε να επανιδρύσουμε την αρχιτεκτονική πράξη.

Κατάλογος εθνικής συμμετοχής στην 8^η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, 2002
ISBN 960-7980-36-0
243 σελ. / 16,5 x 24 εκ. / Έγχρωμο / ελληνικά & αγγλικά / 20,80 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Στην έκθεση της ελληνικής πλευράς στην 8^η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας η Αθήνα παρουσιάζεται ως “ένα πραγματικό οικοδομημένο μανιφέστο που παραβιάζει συστηματικά τους άρρητους κανόνες της δυτικής πολεοδομίας”, ως η πόλη όπου “όλα τα στοιχεία που δηλώνουν τη σύνδεση, τη συνέχεια ,ακυρώνονται βιαίως και η ελληνική πρωτεύουσα παίρνει την σκυτάλη από το προ της πτώσης του τείχους Βερολίνο, διακηρύσσοντας τη ρωγμή, την κατάτμηση, την ανέφικτη ενότητα: η αρχαιολογική ζώνη παρουσιάζεται ως πόλη μέσα στην πόλη, η οποία προορίζεται αποκλειστικά για μια κατηγορία καταναλωτών μυθικών εικόνων που ποτέ δεν θα διαβούν τα όρια της”».

- Ελιζαμπέττα Παζαλότι, εφημ. Ελευθεροτυπία, 10/9/2002

Mike Davis: Το L.A. ήταν μόνο η αρχή. Εξεγέρσεις στις μητροπόλεις των Η.Π.Α. *

Λος Άντζελες. «Ο μαύρος είναι το τεστ νοημοσύνης του λευκού». Ο επίσκοπος Άλμπερτ Κλητζ, ηγέτης των πολιτικών δικαιωμάτων από το Ντητρόιτ, το είπε αυτό στις εξεγέρσεις των γκέτο το 1967. Αν το τεστ εφαρμοζόταν ακόμη, οι τρεις λευκοί τύποι στην παράγκα δίπλα μου θα απορρίπτονταν αμέσως.

Τρώω μπρέκφαστ σ’ ένα εστιατόριο στυλ δεκαετίας του ’50 που προτιμούσαν ελάσσονες συγγραφείς και πλανόδια Ευρωσκουπίδια. Μετά τη λεηλασία ενός παρακείμενου φωτογραφικού μαγαζιού, ολόκληρη η γειτονιά υποφέρει από παράξενες παραισθήσεις. Αν και βρισκόμαστε στις παρυφές του Μπέβερλυ Χιλς και όχι στο Σαράγιεβο, οι ντόπιοι παραπονιούνται για ένα «μετά τις ταραχές άγχος» και χαιρετιούνται μεταξύ τους σαν «επιβιώσαντες σύντροφοι».
Ο Μike Davis γεννήθηκε το 1946 στη Φοντάνα, προάστιο του Λος Άντζελες. Την δεκαετία του 1960 συμμετείχε στις αντιπολεμικές ομάδες πίεσης κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και υπήρξε ενεργό μέλος του Συνδικάτου Τεμαχιστών Κρέατος Νότιας Καλιφόρνιας. Το ’70 σπούδασε κοινωνιολογία και ιστορία χάρις σε μια υποτροφία που του χορήγησε το Συνδικάτο. Πρώην τεμαχιστής κρέατος και βαρέων καθηκόντων οδηγός νταλίκας, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 δίδαξε Πολιτική ιστορία στο Evergreen State College της πολιτείας Washington και στη συνέχεια Αστική θεωρία στο Southern California Institute of Architecture (SCI-Arc). Θεωρείται ένας από τους πλέον σημαντικούς διανοούμενους που ασκούν κοινωνική κριτική στις Η.Π.Α.

Επίμετρο: F. Berardi - «Bifo»
Μετάφραση - επιμέλεια: Παναγιώτης Καλαμαράς

ISBN 960-7980-14-X
74 σελ. / 14 x 21 εκ. / 4,58 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

Richard Scoffier: Η πόλη χωρίς το έξω *

Από τον Ασπρόπυργο έως το Πέραμα, από το Κερατσίνι έως τα Ανω Λιόσια, η αθηναϊκή πε­ρι­φέ­ρεια μοιάζει να επεξεργάζεται αυθόρμητα, σχεδόν βάναυσα, μια νέα πολεοδομική τάξη. Αέναες σκα­λωσιές, ηλιακοί συλλέκτες, παραβολικές κεραίες τηλεόρασης, αυτοκίνητα τύπου τζιπ: μια φθίνουσα πόλη, χωρίς υποδομή, αναδύεται αργά για να πραγματοποιήσει τις πιο αρνητικές ουτοπίες των ριζοσπαστικών πρωτοποριών της δεκαετίας του 1960. Πραγματικό εργαστήριο ενός κυοφορούμε­νου κόσμου, συνάδει με το τέλος κάθε ελπίδας για μια συγκερασμένη κοινότητα. Αυτή η πε­ρι­φέρεια, καθώς αρνείται την τάξη, τον προγραμ­ματισμό, την εξουσία, καταφάσκεται ως ένα πεδίο που συνταράσσεται από σπασμούς, ως ο χώρος της ανελέητης μετωπικής σύγκρουσης ιδιωτικών δυνάμεων, και επιπλέον αναγγέλλει την πόλη χωρίς το έξω η οποία προωθείται και εφεξής κλείνει τον ορίζοντά μας.

Μετάφραση - επιμέλεια: Τάκης Κουμπής, Βαγγέλης Μπιτσιώρης
ISBN 960-7980-20-4
64 σελ. / 14 x 21 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / ελληνικά & γαλλικά / 6,10 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Διερευνώντας την εξαφάνιση του δημόσιου χώρου των σύγχρονων πόλεων και την κατάληψη του από την επέκταση των ατομικών συμφερόντων, θα αναρωτηθεί για τον τρόπο σύλληψης αυτών των νέων πόλεων, της δυναμικής των πόλεων δίχως έξω, με τους εσωτερικούς χώρους κυριευμένους από νέες μορφές εισβολών.»980-20-4

- Ενημερωτικό Δελτίο ΤΕΕ, 11/12/2000

«Ο Σκοφιέ ανιχνεύει με λόγο και εικόνα τις πτυχές – πληγές της Αθήνας στην ταχεία και αναρχική ανάπτυξη της, καταγράφοντας τους κανόνες που διέπουν τη γιγάντωση της. Το βιβλίο του Σκοφιέ κλείνε, όπως εκκινεί: με μια σειρά μαύρων σελίδων σε ιλλουστρασιόν χαρτί. Μια αναλογία, που στην περίπτωση της Αθήνας, πόλης χωρίς το έξω, παραπέμπει, πέραν του υπόρρητου συμβολισμού, στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει»

- Κώστας Καλφόπουλος, εφημ Η Εποχή, 21/1/2001

«Αέναες σκαλωσιές, ηλιακοί συλλέκτες, παραβολικές κεραίες τηλεόρασης, αυτοκίνητα κάθε τύπου. Μια φθίνουσα πόλη, χωρίς υποδομή, αναδύεται αργά για να πραγματοποιήσει τις πιο αρνητικές ουτοπίες των ριζοσπαστικών πρωτοποριών της δεκαετίας του 1960. Ο Σκοφιέ παρατηρεί απλώς την Αθήνα και στοχάζεται το μέλλον της Αρχιτεκτονικής. Τον εκπλήσσει η πόλη που προέκυψε αυθαίρετα αγνοώντας το πλήθος αναγκών της και πάνω από όλα την ανάγκη δημόσιου χώρου.»

- Σταμάτης Μαυροειδής, εφημ. Η Αυγή, 28/1/2001

« “Από τον Ασπρόπυργο έως το Πέραμα, από το Κερατσίνι έως τα Άνω Λιόσια η αθηναϊκή περιφέρεια αρνείται την τάξη, τον προγραμματισμό, την εξουσία καταγράφεται ως ένα πεδίο που συνταράσσεται από σπασμούς, ως ο χώρος της ανελέητης μετωπικής σύγκρουσης ιδιωτικών δυνάμεων, και επιπλέον αναγγέλλει την πόλη χωρίς το έξω η οποία προωθείται και εφεξής κλείνει τον ορίζοντα μας’”, λέει ο Σκοφιέ ενώ τα σχόλια του ερμηνεύουν την αταξία της Αθήνας ως ένα πολύ σύγχρονο φαινόμενο, ως ένα σύμβολο μιας γενικότερης κοινωνικής μεταλλαγής που συντελείται παγκοσμίως, έστω κι αν (ή επειδή) δεν μεσολάβησε στην πόλη αυτή μία εποχή της τάξης, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη.»

- Μανώλης Πιμπλής, εφημ. Τα Νέα, 24/4/2001

Χρήστος Παπούλιας: Υπερτόπος - Δύο αρχιτεκτονικές μελέτες *

Αυτό είναι ένα βιβλίο γύρω από τις έννοιες του τόπου. Διαπραγματεύεται την δημιουργία του μουσείου μέσα από την ξεχασμένη, αδρανή δυναμική της σύγχρονης πόλης. Περιέχει δοκίμια από τους Χρήστο Παπούλια, Kenneth Frampton, Yehuda Safran και Ales Vodopivec και εισαγωγή της Catherine David.

ISBN 960-7980-11-5
176 σελ. / 15,5 x 20 εκ. / Ελληνικά & Αγγλικά / Α/Μ εικονογράφηση / 9,16 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Πιστεύω στον αρχιτέκτονα ως κατασκευή. Μια τέλεια σχεδιασμένη κατασκευή. Η αρχιτεκτονική της κατά Πεντζίκη “σκόρπιας ζωής” γίνεται από την ίδια την πράξη, της περισυλλογής των αποσπασμάτων, εν τέλει μία συμπαγής συγκρότηση. Όλα έχουν το αδιόρατο ίχνος τους πάνω στο τελικό σχέδιο και το τελικό σχέδιο κάθε έργου δεν είναι άλλο στην δική μου περίπτωση παρά ένα αυτοβιογραφικό αυτόνομο κεφάλαιο, το οποίο μοιάζει με τα προηγούμενα κεφάλαια, έργα ως προς την μεθοδολογία της σύλληψης –τον τρόπο θα έλεγα– και τα διαφορετικά επίπεδα κατανόησης, της γραφής, αυτό που ονομάζουμε “η κουλτούρα του έργου”. Το σχέδιο ως σχεδία μιας μεταφορικής οδύσσειας.»
- Δήμητρα Χατζησάββα, περιοδικό Η Αρχιτεκτονική ως τέχνη, Ιανουάριος-Μάρτιος 2000 (συνέντευξη Χρ. Παπούλια)

Mike Davis: Πέρα από το Blade Runner: Αστικός έλεγχος - Η οικολογία του φόβου *

Το κείμενο Beyond Blade Runner: Urban Control - The Ecology of Fear πρωτο­δημο­σιεύ­ε­­­ται το Δεκέμβριο του 1992 στο New Jersey, στην σειρά εκδό­σεων του Open Magazine. Παρά τον σκόπιμα κινη­μα­το­­γραφικό τίτλο του αποτελεί άμεση κριτική αντίδραση του Μ. Davis στο νέο πολεο­­δομικό και χωροταξικό σχέδιο της πόλης του Λος Άντζελες. Υπερβαί­νοντας γρήγο­ρα το φιλμ ο Davis, δημι­ουργεί την αφορμή για μια εις βάθος ανάλυση των συντελού­μενων αλλαγών της χωροταξικής πολιτι­κής στο Λος Άντζελες της νέας χιλιετίας. Δύο καθοριστικά γεγονότα οδήγησαν στη συγγραφή του κει­μέ­νου: η εξέγερση (riot) της άνοι­ξης του ’92 που μετα­βάλουν το Λος Άντζελες σε πε­δίο μάχης προκαλώντας την επέμβαση τακτι­­κού στρατού στο κέντρο της πόλης καθώς και η δημοσίευση του «Στρα­­τη­γικού Σχεδίου του Down­town», της χωρο­ταξικής με­­λέ­της για το πολυ­εθνικό Λος Άντζελες της Νέας Χιλιετίας. Στο Beyond Blade Runner, ο Davis επικεντρώ­νει την κριτική του στα εκ­φυλιστικά αστικά φαινό­με­να – την ιδιωτικο­ποίηση του δημόσιου χώρου και την τεχνητά καλ­λιεργούμενη υστερία της «ασφά­λειας», που ενισχύει την γκε­τοποίηση και την ταξική πόλωση.

Β΄ (αναθεωρημένη & συμπληρωμένη) έκδοση
Επίμετρο και επιμέλεια: Σωτήρης Κωτσόπουλος
Μετάφραση: Γιάννης Χαραλαμπίδης
ISBN 960-7980-00-X
128 σελ. / 14 Χ 21 εκ / Α/Μ εικονογράφηση / 7,50 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ (κυκλοφορεί σε νέα έκδοση, με τροποποιημένο περιεχόμενο)

Μέμος Φιλιππίδης (επιμ.): Απουσία(ς) Αισθητική(ς): Πέρα από το ωραίο - Η απουσία στην πόλη *

Όταν τα δελτία ειδήσεων και τα reality shows ανακυκλώνουν το άσχημο, μετρώντας δείκτες ακροαματικότητας ανάλογα με το πόσο κοντά φτάσανε στην καταστροφή... Όταν στην επίσκεψή μας σε μια έκθεση τέχνης δεν εγείρεται πια η αίσθηση του κλασικά ωραίου, αλλά μάλλον η ατμόσφαιρα ενός νεκροτομείου ή ενός πεδίου μάχης... Όταν οι ταινίες και τα video-clips προτιμούν εγκαταλελειμμένους χώρους ως τα καταλληλότερα πεδία δράσης τους... Όταν οι σχεδιαστικοί πειραματισμοί και οι αναπλάσεις τείνουν να γίνονται στους κενούς χώρους της πόλης.... Όταν ο όποιος «δημόσιος» χώρος τείνει όλο και πιο πολύ να μεταφέρεται από την ίδια την πόλη και τις πλατείες της, στην επίπεδη οθόνη της τηλεόρασης... Τότε είναι πια δύσκολο να μην διακριθεί τόσο η απουσία του ωραίου όσο και η αισθητική της απουσίας... Είναι δύσκολο να μην (έχει ήδη) επηρεάσει αυτή η τάση την αρχιτεκτονική και την πόλη... Σε αυτό το σημείο συνάντησης της αισθητικής με την απουσία είναι που το βιβλίο Απουσία(ς) Αισθητική(ς) αναγνωρίζει ένα νέο σημαντικό τρόπο αντίληψης... Το Απουσία(ς) Αισθητική(ς) (μια διπλή έκδοση με τις δύο θεματικές ενότητές της: «Απουσία Αισθητικής» και «Απουσίας Αισθητική») συλλέγει νέα κείμενα κριτικής από τους: Γιάννη Αίσωπο, Πάνο Δραγώνα, Μαρία Λαφαζάνη & Βιβή Φίλιππα, Θανάση Μουτσόπουλο, Πάνο Νικολαϊδη, Νίκη Φαραντούρη & Γιάννη Ζαβολέα και τον Μέμο Φιλιππίδη, που είναι και ο επιμελητής της έκδοσης. Τα κείμενα αυτά δημοσιεύονται για πρώτη φορά, συνοδεύονται από πλούσια εικονογράφηση και παρουσιάζονται με μια γραφιστική αντίληψη που προκαλεί...

ISBN 960-7753-00-3
128 σελ. / 23Χ25 εκ. / Έγχρωμο / Εικονογραφημένο / 18,20 Euro

* ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ