Τheodore Roszak: Η γέννηση της αντικουλτούρας. Στοχασμοί γύρω από την τεχνοκρατική κοινωνία και τη νεανική αμφισβήτησή της

Το σημαντικό αυτό βιβλίο, γραμμένο στα τέλη της «θερμής» δεκαετίας του ’60, επισκοπεί, με κριτικό βλέμμα, την ανάδυση της νεανικής αντι-κουλτούρας. «Κύριο μέλημα της αντικουλτούρας είναι να εξαγγείλει έναν νέο ουρανό και μια νέα γη τόσο απέραντα, τόσο θαυμαστά ώστε οι άμετρες αξιώσεις της τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης να εξαναγκαστούν σε οπισθοχώρηση, περιοριζόμενες σε μια δευτερεύουσα και περιθωριακή θέση στη ζωή των ανθρώπων»: με αυτά τα λόγια ο Theodore Roszak εξαγγέλλει το πρόγραμμα που στη δεκαετία του ’60 επρόκειτο να γεννήσει την ελπιδοφόρα αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν πολιτισμό της νεανικής αμφισβήτησης και στο κύριο ρεύμα των κοινωνιών μας που διορατικά ονομάζει «τεχνολογικό ολοκληρωτισμό». Ξεκινώντας από μια τέτοια αφετηρία, σε αυτό το έργο-μανιφέστο του 1969 όπου εκ των υστέρων αναγνωρίζουμε μία λαϊκή καρποφορία της Διαλεκτικής του διαφωτισμού των Horkheimer και Adorno, εξετάζει τις μείζονες διαμορφωτικές επιρροές της νεανικής αντικουλτούρας –Herbert Marcuse και Norman Brown, Allen Ginsberg και Alan Watts, Timothy Leary και Paul Goodman– δείχνοντας με ποιον τρόπο βοήθησαν στην αμφισβήτηση του τρέχοντος επιστημονικού κοσμοειδώλου και με τον τρόπο αυτό υπέσκαψαν, στερώντας τους τη θεωρητική νομιμοποίηση, τα θεμέλια της τεχνοκρατίας. Εν συνεχεία στρέφει τον φακό της κριτικής του στον «μύθο της αντικειμενικής συνείδησης», δείχνοντας ότι ένας πολιτισμός που καθυποτάσσει ή υποβιβάζει την οραματική εμπειρία διαπράττει το αμάρτημα μιας τρομακτικής αποπτώχευσης τής ύπαρξης. Διότι το ερώτημα που σήμερα αντιμετωπίζουμε δεν είναι «Πώς μπορούμε να γνωρίσουμε;» αλλά «Πώς αξίζει να ζούμε;». Προκειμένου να δώσουμε απάντηση, θα χρειαστεί να επανακτήσουμε το μαγικό κοσμοόραμα από το οποίο εκπορεύεται όλη η ανθρώπινη δημιουργικότητα και η κοινότητα. Διότι αλλιώς, «αν η αντίσταση της αντικουλτούρας αποτύχει, φοβάμαι πως δεν θα έχει απομείνει πλέον για μας τίποτα εκτός από εκείνο που ανήγγειλαν αντι-ουτοπιστές όπως ο Huxley και ο Orwell – μολονότι δεν έχω καμία αμφιβολία πως οι επερχόμενοι δεσποτισμοί θα είναι πολύ πιο ευσταθείς και αποτελεσματικοί απ’ ό,τι προέβλεψαν οι ζοφεροί προφήτες τους. Και αυτό επειδή θα είναι εξοπλισμένοι με τεχνικές εσωτερικής χειραγώγησης αδιαπέραστα λεπτούς σαν τους ιστούς της αράχνης».

Ο Theodor Roszak γεννήθηκε το 1933 στο Σικάγο, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες και έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1958. Υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του τμήματος Ιστορίας του California State College στο Hayword, και ήταν ο εμπνευστής και επιμελητής του τόμου The Dissenting Academy. Δημοσίευσε μεγάλο αριθμό άρθρων και κριτικών σε περιοδικά όπως τα The Nation, Liberation, New Politics και The New American Review.

Σειρά «Ιανός - Πολιτισμικές διασταυρώσεις». Υπεύθυνος σειράς: Φώτης Τερζάκης Μετάφραση- επιμέλεια: Φώτης Τερζάκης 347 σελ. / 13,5 x 21 εκ. / 20,90 euro ISBN 978-960-6654-68-8

Φώτης Τερζάκης: Τροχιές του αισθητικού. Η ιστορική σύσταση μιας αισθητικής φιλοσοφίας και ο ανθρωπολογικός της ορίζοντας

Το βιβλίο αυτό είναι μια κριτική επισκόπηση του συνόλου της αισθητικής σκέψης, την οποία παρακολουθεί στην ιστορική της εκδίπλωση αφού προηγουμένως σταθμίσει το ανθρωπολογικό εύρος των φαινομένων που εμπίπτουν στην έννοιά της. Κριτική επισκόπηση με την έννοια ότι στην άρθρωση των μεγάλων αισθητικών θεωριών πασχίζει να διακρίνει ειδικές κοινωνιοπολιτισμικές δομές που δεν είναι εκ πρώτης όψεως εμφανείς στις διατυπώσεις τους, και ιστορική εκδίπλωσή τους με την έννοια ότι τις ακολουθεί κατά τη χρονική τους ανάδυση, επισημαίνοντας τις ρήξεις που τέμνουν αυτή την ακολουθία σε διακριτές «εποχές». Αφορά ειδικά τις αισθητικές θεωρίες, όχι την ιστορία της τέχνης ούτε μια εμπειρική κοινωνιολογία του γούστου· από την άλλη πλευρά, υπεισέρχεται όσο το δυνατόν λιγότερο σε ζητήματα εφαρμοσμένης τεχνοκριτικής.
Τα δύο πρώτα δοκίμια ανασυγκροτούν τα δύο ημίσει της ιστορίας του αισθητικού στοχασμού στη δυτική παράδοση: το πρώτο εξετάζει την πρωτοϊστορία του αισθητικού, δηλαδή την αρχαία και μεσαιωνική σκέψη η οποία δεν συζητά ειδικά τις καλές τέχνες αλλά ξεδιπλώνει έναν οντολογικό στοχασμό πάνω στην κατηγορία του κάλλους· το δεύτερο παρακολουθεί τη θέσπιση μιας «αυτόνομης» αισθητικής σφαίρας από τον Καντ, και τις θεωρητικές της περιπέτειες μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Ακολουθούν δοκίμια για την κρίση της Αισθητικής επικεντρωμένα στις φιλοσοφικές διερευνήσεις της Σχολής της Φραγκφούρτης, του M. Heidegger, του Merleau-Ponty και του Μ. Μπαχτίν, μια εξέταση του νεοσύστατου πεδίου Θεωρία της Λογοτεχνίας, σκέψεις πάνω σε ειδικά προβλήματα των εικαστικών τεχνών, και ένα θεατρολογικό δοκίμιο με άξονα τις φιγούρες του Μπρεχτ και του Αρτώ. Τα περισσότερα συνοδεύονται από επιμέρους παραρτήματα, που αναδεικνύουν ειδικότερα θέματα του δοκιμίου στο οποίο προσαρτώνται.
Δύο κεντρικά Παραρτήματα, τέλος, συνοψίζουν τις αισθητικές αντιλήψεις δύο μεγάλων πολιτισμών πέραν του ελληνοδυτικού: της Ινδίας και της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με την ευρύτερη ανθρωπολογική οπτική που υιοθετήθηκε, οι οικείες αισθητικές συζητήσεις φωτίζονται σαν μία ειδική πολιτισμική εξέλιξη από μια ευρύτερη μήτρα δυνατοτήτων η οποία, ως τέτοια, παρουσιάζει αξιοσημείωτη οικουμενικότητα. Ποιες εναλλακτικές εξελίξεις ήταν δυνατές; Για να το απαντήσουμε, δεν διαθέτουμε άλλα δεδομένα εκτός από πραγματικές εναλλακτικές εξελίξεις μέσα στην κίνηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Η ακαταμάχητη γοητεία που μας ασκούν οι «εξωτικοί» πολιτισμοί είναι υπόμνηση των δικών μας ακυρωμένων επιλογών ή αρνημένων δυνατοτήτων – «παράθυρα» να βλέπει κανείς τον κόσμο στα οποία γυρίσαμε την πλάτη.

ISBN 978-960-6654-44-2
566 + 16 σελ. / 16 x 24 εκ. / Έγχρωμη εικονογράφηση / 36,58 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ
«Το βιβλίο του Φώτη Τερζάκη κατάφερε κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Με δεδομένη την ιδιαιτερότητα της τέχνης, των παρεκκλίσεων, των αποχρώσεων, καθώς και της ευαισθησίας και προσοχής που απαιτεί η θεωρητική της προσέγγιση, αφού καιροφυλαχτεί ο κίνδυνος της απλούστευσης και της μηχανιστικής προσέγγισης, υπάρχει μια διαλεκτική οπτική του συγγραφέα, η οποία επιτρέπει τη θεώρηση της τέχνης ως εκείνης της έκφρασης που εμπεριέχει δομικά τη ρήξη, κι ως τέτοια καλείται να δώσει μορφικά και νοηματικά φορτία που θα προκαλέσουν τον κλονισμό που συνεπάγεται αυτή η εν δυνάμει αέναη κίνηση της Τέχνης προς τον οραματισμό και το ουτοπικό.»
- Έλσα Λιαροπούλου, εφημ. Η Αυγή, 21/6/2007

Pierre Klossowski: Ο ανοσιουργός φιλόσοφος. Για το σημείο και τη διαστροφή στον Sade

Ο Pierre Klossowski συγκαταλέγεται στους πρώτους εμβριθείς μελετητές –αναφέρω ενδεικτικά τις εξέχουσες περιπτώσεις των Maurice Heine, Gilbert Lély, Jean Deprun– που επιχείρησαν να διεισδύσουν στο νεφελώδες έργο του Sade με την ίδια αυστηρότητα και συνέπεια που οφείλει να συνέχει την ερμηνευτική προσέγγιση των μειζόνων συστηματικών φιλοσοφιών ενός Kant ή ενός Hegel.

[…] Ο σαδικός ρασιοναλισμός συνίσταται στην άρθρωση ενός καινότροπου, φαινομενικά ιδεαλιστικού discours, το οποίο απαρνείται το διαφωτιστικό πρόγραμμα του Φυσικού Ανθρώπου, αποσαρθρώνοντας ταυτόχρονα τις απριορικές κανονιστικές συνθήκες που καθορίζουν το γενολογικό καθεστώς ενός τέτοιου τύπου ανθρώπου. Μολαταύτα, ο ίδιος ο Sade θα χρησιμοποιήσει εκ νέου την κυρίαρχη γλώσσα του Ορθού Λόγου και της Επανάστασης, ήτοι το όργανο της γενικότητας της εποχής του, προκειμένου να υπονομεύσει την ίδια τη γενικότητα, να ξεσκεπάσει το σκοτεινό θεμέλιό της και να προαγάγει τη μοναδική περίπτωση: το Τέρας.
Αυτό ακριβώς αναλαμβάνει να αποδείξει ο Klossowski στο εκτενές δοκίμιό του με τίτλο «Ο Ανοσιουργός φιλόσοφος» [«Le Philosophe Scélérat»], το οποίο παρουσιάζεται εδώ στην τελική του μορφή, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στη δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση (1967) του Sade ο πλησίον μου (Sade mon prochain, Éd. du Seuil, 1^η έκδοση 1947), αλλά και στα Oeuvres Complètes του Sade (Cercle du Livre précieux, 1967, t. XVI). Συγκεκριμένα, πρόκειται για κείμενο διάλεξης που εκφωνήθηκε το Μάιο του 1966 στο πλαίσιο μίας στρογγυλής τραπέζης με θέμα τον Sade, υπό την αιγίδα της συντακτικής επιτροπής της περίφημης περιοδικής επιθεώρησης Tel Quel, όπου και δημοσιεύτηκε (αρ. 28, τεύχος-αφιέρωμα στον Sade) αρχικά με τον τίτλο «Signe et perversion chez Sade» [«Για το σημείο και τη διαστροφή στον Sade»].

Εισαγωγή – μετάφραση – επιμέλεια: Δημήτρης Γκινοσάτης

ISBN: 978-960-6654-40-4
110 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / 10,45 Euro

D.-A.-F. De Sade: Διάλογος ιερωμένου και ετοιμοθάνατου

Ç á­ðï­äï­÷Þ ôïõ õ­ëé­óôé­êïý á­èå­ú­óìïý äåí êëï­íß­æåé ôçí áí­èñþ­ðé­íç ç­èé­êÞ ðïõ ðå­ñéÝ­÷å­ôáé óôï ñç­ôü: áò ìçí êÜ­íåéò óôïí Üë­ëï ü,ôé äåí èá ’èå­ëåò íá êÜ­íåé å­êåß­íïò óå å­óÝ­íá;
Ç Üñ­íç­óç ôïõ Èå­ïý äåí óõ­íå­ðÜ­ãå­ôáé ôçí Üñ­íç­óç ôïõ ðëç­óß­ïí; Áõ­ôü öáß­íå­ôáé íá åß­íáé ôï ðñü­âëç­ìá ðïõ ôß­èå­ôáé áñ­÷é­êÜ óôïí Sade ü­ôáí, Ý­ãêëåé­óôïò Ý­ðåé­ôá á­ðü áõ­èáß­ñå­ôç á­ðü­öá­óç ôçò äé­êáéï­óý­íçò ôùí áí­èñþ­ðùí, ðñï­óÜ­ãå­ôáé å­íþ­ðéïí ôïõ äé­êá­óôç­ñß­ïõ ôçò óõ­íåß­äç­óÞò ôïõ. Áë­ëÜ, èá ðñï­÷ù­ñÞ­óåé á­êü­ìç ðá­ñá­ðÝ­ñá êáé èá á­íá­ñù­ôç­èåß: Ôé ãß­íå­ôáé ï ¸­íï­÷ïò, á­ðü ôç óôéã­ìÞ ðïõ êá­ôáñ­ãåßôáé ï Èå­üò, äç­ëá­äÞ ï ý­óôá­ôïò Êñé­ôÞò;

«Ε­τοι­μο­θά­να­τος: Φί­λε μου, α­πό­δει­ξέ μου την α­δρά­νεια της ύ­λης και θα α­πο­δε­χτώ την ύ­παρ­ξη του δη­μιουρ­γού σου· α­πό­δει­ξέ μου ότι η φύ­ση δεν εί­ναι αυ­τε­ξού­σια και θα σου ε­πι­τρέ­ψω να της α­να­γνω­ρί­σεις έ­να κυ­ρί­αρ­χο… Ο Θε­ός σου δεν εί­ναι τί­πο­τα πα­ρα­πά­νω α­πό μί­α μη­χα­νή που ε­σύ ο ίδιος ε­πι­νό­η­σες για να ε­ξυ­πη­ρε­τή­σει τα πά­θη σου, και την έ­κα­νες να κι­νεί­ται κα­τά τη φο­ρά τους· α­πό τη στιγ­μή, ό­μως, που θί­γει τα δι­κά μου πά­θη, θε­ω­ρώ σώφρον να την α­να­τρέ­ψω… Η ψυ­χή μου εί­ναι ό,τι η φύ­ση ε­πέ­λε­ξε να εί­ναι· δη­λα­δή το α­πο­τέ­λε­σμα των ορ­γά­νων με τα ο­ποί­α η ί­δια ευα­ρε­στή­θη­κε να με διαπλά­σει σύμ­φω­να με τις βου­λές και τις α­νά­γκες της. Και κα­θώς έ­χει ε­ξί­σου ανά­γκη α­πό α­ρε­τές ό­σο και α­πό α­μαρ­τί­ες, ό­ταν την ευ­χα­ρι­στού­σε να με ο­δη­γή­σει στις μεν, το έ­κα­νε, ε­νώ ό­ταν ή­θε­λε να με ρί­ξει στις δε, μου υ­πα­γό­ρευε επι­θυ­μί­ες και ε­γώ ευ­θύς πα­ρα­δι­νό­μουν σε αυ­τές. Διε­ρεύ­νη­σε τους νό­μους της αν θες να α­να­κα­λύ­ψεις τη μί­α και μο­να­δι­κή αι­τί­α της δι­κής μας αν­θρώ­πι­νης φαυ­λό­τη­τας, αλ­λά μην α­να­ζη­τή­σεις σε αυ­τούς άλ­λες αρ­χές πέρα α­πό τις θε­λή­σεις και τις α­νά­γκες της.»
D.-A.-F. de Sade

Προλεγόμενα-Επίμετρο: Pierre Klossowski
Μετάφραση - Επιμέλεια: Δημήτρης Γκινοσάτης

ISBN 978-960-6654-41-1
78 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / 8,36 Euro

Pierre Klossowski: Πρόταση και απόδοση

«Θα έλεγα πως για μένα, το να γράφω βιβλία ισοδυναμεί με το να συντάσσω μία ταξιδιωτική αναφορά που θα ανακαλούσε τόπους από όπου έχω περάσει. Μπορεί κανείς να τους επισκεφθεί κι ωστόσο να μην τους αναγνωρίσει από την περιγραφή μου. Άλλοι θα τους περιγράψουν και δεν πρόκειται καθόλου για τους ίδιους τόπους. Όποιος μπορεί να ανακαλύψει μέσα του αυτούς ίδιους τόπους, καθιστά τη δική του περιγραφή άχρηστη. Η αληθινή φιλοδοξία μου δεν είναι άλλη από το να βρω συνεργούς κατάλληλους να κατοικήσουν αυτούς ακριβώς τους τόπους. Αρκεί να μου παρασχεθεί η βεβαιότητα ότι αυτοί οι τόποι υπάρχουν από μόνοι τους, και θα σταματήσω ευθύς να γράφω. Γιατί οι φίλοι μου κι εγώ θα ήμασταν οι κάτοικοι αυτής της περιοχής: θα τηρούσαμε τα έθιμα της.» P.K.

Επίμετρο: Gilles Deleuze
Μετάφραση - επιμέλεια: Δημήτρης Γκινοσάτης
ISBN 960-6654-04-4
91 + 16 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / Α/Μ εικονογράφηση / 8,36 Euro

Φώτης Τερζάκης: Νιτσεϊκές μεταμορφώσεις. Για την πρόσληψη του Νίτσε στην εποχή του τεχνικοποιημένου καπιταλισμού

«Η ιστορία αυτή μας ενδιαφέρει σε όποιον βαθμό διαβάζουμε μέσα της τα διακυβεύματα της δικής μας εποχής. Να ερμηνεύσουμε τις ερμηνείες – τι, αλήθεια, θα έμοιαζε πιο ορθόδοξα νιτσεϊκό πρόγραμμα; Να αναμετρηθούμε με τις σύγχρονες ερμηνείες του Νίτσε σημαίνει να αναμετρηθούμε με την πυκνή αδιαφάνεια του ορίζοντα στον οποίο ακόμα ζούμε, στην αγωνιώδη αυτή μετάβαση του αιώνα. Ελευθερώνοντας το αινιγματικό νόημά τους ελευθερώνουμε μια πολύτιμη δυνατότητα να δούμε αλλιώς, με καθαρότερο μάτι –πιστεύουμε–, αυτό που ξετυλίγεται ολόγυρα και μπροστά μας. Στα όρια μιας τέτοιας προσπάθειας τολμάει κανείς να ελπίσει κάτι ακόμα πιο απαιτητικό – και πιο ριψοκίνδυνο: να ελευθερώσει τον ίδιο τον Νίτσε από το μαρτύριο της αιώνιας επιστροφής του, να τον αφήσει να βυθιστεί επιτέλους λυτρωμένος στον αδιατάρακτο ύπνο που δικαιούται, ενόσω άλλοι καλούνται να αναλάβουν, όπως αρμόζει, το πηδάλιο της σκέψης στην τρικυμία που έπεσε κλήρος της δικής τους ζωής». Φ.Τ.

ΙSBN 960-7980-83-2
126 σελ. / 13 x 20,5 εκ. / 10,45 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Ο Τερζάκης εμβριθής στα σχετικά διαβάσματα, αναλαμβάνει σε αυτό το τομίδιο να ανανεώσει τη δεκτικότητα μας για τον Νίτσε και το επιτυγχάνει. Δεν χάνεται στο όλον. Επιμένει στη γαλλική σχολή και παρουσιάζει με γνώση τη γαλατική προσπάθεια να σωθεί ο Νίτσε από τις άρπαγες του Χάϊντεγγερ και πιθανώς του Γιάσπερς ώστε να διοχετεύσει στη νεωτερικότητα το ζωντανό στοιχείο της σκέψης του».
- Κωστής Παπαγιώργης, περ. Αθηνόραμα, τ. 250, 24/2-3/3/2005

John Roberts: Σχετικά με τη φιλοσοφία της καθημερινής ζωής

Ο Roberts επιχειρεί να σκιαγραφήσει τη γενεαλογία της έννοιας της «καθημερινότητας», δηλαδή την πορεία και τους μετασχηματισμούς της χρήσης του εν λόγω όρου σε συνάρτηση με τις πολιτισμικές και κριτικές του συμπαραδηλώσεις. Αντικείμενο μεν της φιλοσοφίας, όμως σημασιοδοτούμενη κυρίως από ένα πολιτικό πρίσμα, η «καθημερινότητα» αποτέλεσε πεδίο έντασης και συγκρούσεων, ειδώθηκε άλλοτε ως εμπόδιο και άλλοτε ως απελευθέρωση. Με μία καινοτόμο προσέγγιση του ζητήματος, ο συγγραφέας επιτυγχάνει να προσδιορίσει εκ νέου, με απλότητα και σαφήνεια, το ρόλο που διαδραμάτισε η έννοια στην κοινωνιολογική και πολιτική σκέψη, τόσο προπολεμικά όσο και κατόπιν του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, μέχρι και την περίοδο της εμφάνισης των σύγχρονων πολιτισμικών σπουδών.

Μετάφραση - επιμέλεια: Γιώργος Καράμπελας και Χαράλαμπος Ι. Μπαλτάς
Προλογικό σημείωμα: Χαράλαμπος Ι. Μπαλτάς
ISBN 960-7980-44-1
72 σελ. / 13 x 21 εκ. / 5,23 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Οι λεγόμενες πολιτισμικές σπουδές έγιναν από τη δεκαετία του 1970 και μετά ένα αναγνωρίσιμο ρεύμα στον αγγλοσαξωνικό ακαδημαϊκό χώρο. Στο μεταίχμιο μιας εθνογραφίας των υπο-ομάδων στις σύγχρονες μεταβιομηχανικές κοινωνίες, ευρύτατων σημειολογικών εφαρμογών και ορισμένων ριζοσπαστικών-ουτοπικών προσεγγίσεων που διατηρούν τους δεσμούς τους με τα κοινωνικά κινήματα των δεκαετιών του ’50 και του ’60, οι πολιτισμικές σπουδές προσέφεραν νέους τρόπους αξιολόγησης ενός μεγάλου φάσματος πολιτισμικών φαινομένων στον σύγχρονο κόσμο, αλλά και δέχθηκαν καταιγιστικές κριτικές, είτε από ακαδημαϊκή σκοπιά, επειδή υποτίθεται νόθευσαν τις αυστηρές μεθόδους εργασίας των κοινωνικών επιστημών με αμφίβολες ad hoc έννοιες και εργαλεία, είτε από αριστερή, ριζοσπαστική σκοπιά, με το αιτιολογικό ότι συρρίκνωσαν την επαναστατική δυναμική των κοινωνικά στερημένων στρωμάτων σε ανώδυνες πολιτικές της “πολιτισμικής διαφοράς”, που είναι κάλλιστα συμβατές με μία κοινωνία της αγοράς και με το ιδεολογικό συνονθύλευμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού. Επειδή και οι δύο πλευρές αυτής της αντιπαράθεσης έχουν σημαντικά επιχειρήματα με το μέρος τους, έχει μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε τη γένεση των πολιτισμικών σπουδών μέσα στο ιστορικό ρεύμα των ιδεών από τις οποίες άντλησαν αυτές όλη σχεδόν την ορμή και την κριτική τους αιχμή· και στο έργο αυτό συμβάλλει αποφασιστικά το μικρό βιβλίο του John Roberts που ανασυνθέτει όλη τη γενεαλογία των προβληματικών από τις οποίες ανέκυψε το πεδίο των πολιτισμικών σπουδών – γενεαλογία που διατρέχει στην πραγματικότητα ολόκληρο τον 20ό αιώνα».
- Φώτης Τερζάκης, εφημ. Η Κυριακάτικη Αυγή, 4/1/2004

Θεόδωρος Γεωργίου: Η φιλοσοφική σκέψη στον 20ό αιώνα

Το βιβλίο αυτό δεν φι­λο­δο­ξεί να ε­πι­λύ­σει προβλή­μα­τα της κοι­νω­νιο­λο­γί­ας της γνώ­σης ού­τε προ­βλή­μα­τα της ε­πι­στη­μο­λογί­ας. Οι φι­λο­δο­ξί­ες του α­νά­γο­νται στη θε­ω­ρη­τι­κή ε­κεί­νη προ­σπά­θεια η ο­ποί­α μπο­ρεί να κα­τα­γρά­ψει με ε­πι­στη­μο­λο­γι­κή σα­φή­νεια τι συ­νέ­βη στο ε­πί­πεδο των ι­δε­ών και της σκέ­ψης στη διάρκεια του 20ού αιώ­να. Το βιβλίο διαι­ρεί­ται σε τρί­α μέρη. Στο πρώ­το μέρος ε­ξε­τά­ζεται η ρι­ζι­κή κρι­τι­κή του υ­πο­κει­με­νο­κε­ντρι­κού φι­λο­σο­φι­κού πα­ραδείγ­μα­τος. Στο δεύ­τε­ρο μέρος α­να­λύ­ε­ται η γλωσ­σι­κή και ε­πι­κοι­νω­νια­κή στρο­φή στη φι­λο­σο­φί­α. Στο τρί­το μέρος α­να­λύ­ο­νται οι σύγ­χρο­νες τά­σεις της με­τα­νε­ω­τε­ρι­κής με­τα­φι­λο­σο­φί­ας, της ο­ποί­ας κύ­ριοι εκ­πρό­σω­ποι θε­ω­ρού­νται, με­τα­ξύ των άλ­λων, οι Γάλ­λοι φι­λό­σο­φοι Deleuze και Derrida. Το βι­βλί­ο α­παρ­τί­ζε­ται α­πό σαράντα κεί­με­να. Το κά­θε κεί­με­νο πε­ριλαμ­βά­νει την α­νά­πτυ­ξη των ι­δε­ών και των σκέ­ψε­ων ενός συγκεκριμένου φιλόσοφου.

ISBN 960-7980-42-5
261 σελ. / 14,5 x 23 εκ. / 14,56 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Το παρόν βιβλίο λειτουργεί σαν το σχεδίασμα ενός χάρτη, σαν ένας “επιστημολογικός οδοδείκτης”, που φιλοδοξεί να προσανατολίσει τον αναγνώστη στο φιλοσοφικό τοπίο του 20ού αι. Ο Γεωργίου μας προτείνει ορισμένα διανοητικά εργαλεία για να σκεφτούμε έναν αιώνα που κυοφόρησε πολλές και απρόβλεπτες μεταβολές του φιλοσοφικού τρόπου σκέψης. Με 40 κείμενα που αναφέρονται σε ισάριθμους στοχαστές και στο έργο τους ο Γεωργίου επιχειρεί να φωτίσει αυτήν την κίνηση των φιλοσοφικών ιδεών, που εκθρονίζει το υποκείμενο και ανιχνεύει νέους τρόπους του σκέπτεσθαι.»
- Θανάσης Γιαλκέτση, περ. «Βιβλιοθήκη», εφημ. Ελευθεροτυπία, 12/12/2003

Φώτης Τερζάκης: Αποσπάσματα μιας φιλοσοφίας της φύσης

Η γνώση είναι περιορισμένη κατασκευή με ασυνεχή ψηφία, ο κόσμος κυλάει ενιαίος και αδιατάρακτος μέσα στην άπειρη συνέχειά του· η φιλοσοφία δεν μπορεί να έχει άλλη σχέση με τη φύση από μια στιγμιαία και πάντοτε ατελή απόπειρα να συλλάβει λίγες μεμονωμένες όψεις και πτυχές της, όπως το αναβόσβησμα ενός φάρου στο σκοτάδι. Αν οι ισχνές ακτίνες του φωτός πέσουν περιστροφικά και σε ελεγχόμενες χρονικές αποστάσεις μεταξύ τους μπορεί ίσως κάποιος να μαντέψει με όχι πολύ μεγάλη παραμόρφωση τη γενική μορφολογία του τοπίου. Γι’ αυτό και μια συστηματική φιλοσοφία δεν είναι νοητή σήμερα, έξω από επαναλαμβανόμενες και αποσπασματικές απόπειρες να φωτιστεί από διάφορες πλευρές εκείνο που αναπαύεται πάντοτε άρρητο στο βάθος.

ISBN 960-7980-55-7
246 σελ. / 14,5 x 23 εκ. / 14,63 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Για να ελευθερωθούμε από τις άδικες και καταπιεστικές μορφές κοινωνικής ζωής, χρειαζόμαστε επειγόντως μια κριτική φιλοσοφία της Φύσης. Η κυριαρχία πάνω στους ανθρώπους συμβάδιζε και συμβαδίζει πάντοτε με την εργαλειακή καθυπόταξη της φύσης. Ο Τερζάκης ερευνά τους πιο σημαντικούς σταθμούς και τα μεγάλα σημεία καμπής στα οποία μετασχηματίζεται ο τρόπος κατανόησης της φύσης κι επισημαίνει ότι για να επεξεργαστούμε μιαν εναλλακτική φιλοσοφία της φύσης χρειάζεται επομένως να στηριχτούμε σε εκείνες τις “μειοψηφικές” κριτικές τάσεις που θέλησαν να βγουν από τον κύκλο της κυριαρχίας»
- Περ. «Βιβλιοθήκη», εφημ. Ελευθεροτυπία, 27/6/2003

«Ο Φώτης Τερζάκης στη μελέτη του ασχολείται μεταξύ άλλων με τη στρατηγική των περί φύσεως εννοιών στον Αριστοτέλη, τα φυσικο-επιστημονικά είδωλα και τις θεολογικές αυταπάτες.»
- Εφημ. Το Βήμα, 20/7/2003

Θέοδωρος Γεωργίου: Στα υπόγεια της σκέψης και της ιστορίας. Δοκίμιο για τον Michel Foucault

Κα­νείς δεν μπο­ρεί να α­πο­σιω­πή­σει ό­τι έ­χουν γί­νει λά­θη κα­τά την α­νά­γνω­ση του Foucault. Πολ­λοί διά­βα­σαν τον φι­λό­σο­φο ως ιστο­ριο­γρά­φο και το έρ­γο του ως ι­στο­ριο­γρα­φί­α. Άλ­λοι πά­λι πε­ριο­ρί­στη­καν να το­νί­σουν τον ρι­ζο­σπα­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κρι­τι­κής του στη με­τα­φυ­σι­κή. Δεν έ­λει­ψαν και ε­κεί­νοι, οι ο­ποί­οι χα­ρα­κτή­ρι­σαν τον Foucault «με­τα­δο­μι­στή» και ε­πε­χεί­ρη­σαν να α­να­λύ­σουν τη σκέ­ψη του α­πό τη σκο­πιά του «με­τα­δο­μι­σμού». Το βιβλίο αυτό δεν στο­χεύ­ει να κα­τα­δεί­ξει τα ε­πι­στη­μο­λο­γι­κά α­το­πή­μα­τα της α­νά­γνω­σης του Foucault. Φι­λο­δο­ξεί να ε­πε­ξερ­γα­σθεί μια πρω­τό­τυ­πη ι­δέ­α α­να­γνώ­σε­ως, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α ο Foucault, μέ­σω της ρι­ζι­κής κρι­τι­κής του στην κλα­σι­κή με­τα­φυ­σι­κή και μέ­σω της ε­πα­να­στα­τι­κής θε­μα­τι­κής ι­στο­ριο­γρα­φί­ας του, συ­νέ­βα­λε στη δια­μόρ­φω­ση του με­τα­νε­ω­τε­ρι­κού συ­στή­μα­τος σκέ­ψης και γνώ­σης.

ISBN 960-7980-8-X
90 σελ. / 14,5 x 23 εκ. / 7,84 Euro

ΕΓΡΑΨΑΝ

«Ο Φουκώ με το πολυσχιδές έργο του μας άφησε μια “κοινωνική οντολογία”. Με άλλα λόγια, μας μίλησε για τους μηχανισμούς, τις διαδικασίες και τις δομές συγκρότησης της σκέψης και της κοινωνίας. Οι έρευνες του για την τρέλα και την σεξουαλικότητα είναι μοναδικές και αξεπέραστες. Ο Φουκώ μας απελευθέρωσε από το ζυγό της μεταφυσικής, και με την “κοινωνική οντολογία” του μας οδήγησε στο ξέφωτο που ονομάζεται κριτική σκέψη.»
- Εφημ. Κυριακάτικος Ριζοσπάστης, 1/6/2003

Dave Robinson: Νίτσε και μεταμοντερνισμός

Ο Νί­τσε γνώ­ρι­ζε πως ή­ταν προ­φή­της. Οι φω­το­γρα­φί­ες του μας α­πο­κα­λύ­πτουν συ­νή­θως έ­ναν άν­δρα με γε­λοί­ο πα­χύ μου­στά­κι και ά­γρια λα­μπε­ρά μά­τια. Θε­ω­ρού­σε πά­ντο­τε πως έ­γρα­φε για έ­να μελ­λο­ντι­κό κοι­νό, το ο­ποί­ο θα τον ε­κτι­μού­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο και πε­ριέ­γρα­φε τον ε­αυ­τό του σαν έ­να «με­τα­θα­νά­τιο» φι­λό­σο­φο. Ε­κα­τό χρό­νια με­τά, ί­σως να εί­μα­στε ε­μείς αυ­τό το κοι­νό, κι ε­κεί­νος ο πρώ­τος ση­μα­ντι­κός με­τα­μο­ντέρ­νος… Ο Νί­τσε, ό­μως, μί­λη­σε με πολ­λές και δια­φο­ρε­τι­κές φω­νές. Η φι­λο­σο­φί­α του εί­ναι α­ντι­φα­τι­κή, με­τα­φο­ρι­κή και ει­ρω­νι­κή. Με­τά θά­να­τον τα λό­για του α­πο­δο­μή­θη­καν και α­να­δο­μή­θη­καν με ό­λους τους δυ­να­τούς τρό­πους. Υ­πήρ­ξαν ποι­η­τές και συγ­γρα­φείς, α­ναρ­χι­κοί, φα­σί­στες, υ­παρ­ξι­στές και με­τα­μο­ντερ­νι­στές, οι ο­ποί­οι θε­ώ­ρη­σαν τους ε­αυ­τούς τους «Νι­τσε­ϊ­κούς». Φαί­νε­ται πως για κά­θε ε­πο­χή υ­πάρ­χει και έ­νας δια­φο­ρε­τι­κός Νί­τσε.

Με­τά­φρα­ση: Μανώλης Ανδριωτάκης
ISBN: 960-7980-30-1
80 σελ. / 11,5 x 16,5 εκ. / 5,23 Euro